Почему я вибрал русский язык

Почему я изучаю русский язык?

Почему я изучаю русский язык? Об этом вопросе я уже много раз спрашивала себя. Может быть, изучение русского языка уже стало моей привычкой, которая является частью моей жизни. Самое главное то, что русский язык является одним из самых красивых языков мира. Когда я читаю русский язык, каждые слова‚ каждые предложения приводят меня в восторг. Поэтому когда я читаю русский

язык‚ всегда чувствую себя самым счастливым человеком.Однажды,в библиотеке я прочитала книгу,которая рассказала о России, замечательные картины захватили моё внимание.

 

Классная робота

Ամեն օր՝ վաղ առավոտյան, Ադրիատիկ ծովի կապույտ ջրերը ճեղքելով, Ս. Ղազար
կղզին էր շտապում մի փոքրիկ մակույկ: Խաղաղ լիներ ծովը, թե ալեկոծ ու փոթորկուն՝
միևնույն էր. մուգ խարտյաշ մազերով և խոհուն, արտահայտիչ աչքերով երիտասարդը
մակույկ էր նստում ու համարձակ թիավարում: Անծանոթը վաղուց էր գրավել
իտալացիների ուշադրությունը:
– Ո՞վ է այդ խիզախ երիտասարդը, որ ահ չունի նույնիսկ փոթորկած ծովից,– մի
անգամ հարցրեց ծեր ձկնորս Անտոնիոն իր բարեկամներից մեկին:
– Մի՞թե դու չես լսել նրա անունը,– զարմացավ ձկնորսի բարեկամը,– ամբողջ քա ղա-
քը նրա մասին է խոսում: Անգլիացի գրող Ջորջ Բայրոնն է: Նա հեռացել է իր հայ րե նիքից
և այժմ ապրում է մեզ մոտ՝ Վենետիկում: Վերջերս անգլիական դատարանի վճռով
նրանից խլեցին կնոջն ու աղջկան՝ փոքրիկ Ալեգրային: Այժմ նա բոլորովին մենակ է:
Վերջին խոսքերն ավելի հետաքրքրեցին ձկնորսին: Եվ, իրոք, ի՞նչ էր պատահել, որ
գրողը թողել էր իր հայրենիքը, զրկվել հարազատներից, կամ ինչո՞ւ ամեն օր նա գնում էր
հայոց կղզին…

Каждый день рано утром, разбивая голубые воды Адриатического моря, св. нищий
остров спешил на маленькой лодке. Будь то море или бурное и бурное
это было все то же самое. молодой человек с темными светлыми волосами и задумчивыми, выразительными глазами
Он сидел в каноэ и смело катался. Незнакомец давно попал в плен
Внимание итальянцев.
«Кто этот смелый молодой человек, который не боится даже бурного моря?»
он даже спросил у старого рыбака Антонио одного из своих друзей.
«Разве вы не слышали его имя?» Друг рыбака был удивлен.
она говорит о нем. Английский писатель — Джордж Байрон. Он покинул родную Армению
и теперь живет с нами в Венеции. Недавно по английскому решению суда
Они похитили его и его жену, маленькую Аллегру. Теперь он совсем один.
Последние слова заинтересовали рыбака. И что на самом деле произошло?
писатель покинул родину, потерял родственников или почему он ездил каждый день
Армянский остров …

260-265

261. Փակագծերում տրված բայաձևերից մեկն ընտրի՛ր և գրի՛ր։

Գայլն սպասում էր, որ այծյամը ննջի, որ նրան բռնի և ուտի։ Այծյամը նրա միտքն իմացել էր ու չէր քնում օրեր ու օրեր, մինչև որ գայլն ինքը թմրեց ու նիրհեց։ Այն ժամանակ եկավ առյուծն ու կերավ գայլին։

262. Նախադասության մեջ բառերի դասավորության (շարադրության) սխալ կա․ ուղղի՛ր։

Բարձր ու երկարաձիգ ծառի տակ գորտն սկսեց կրկռալ։

Աղմուկի միջից մեզ էին հասնում հուսահատ օգնության կանչերը։

Հայտնվեցին միանգամային իրիկնային յուրահատուկ ձայները՝ ռիթմիկ գվվոց ու բարձր, բեկբեկուն մռչյուն։

Քարացած նայում էր մեզ՝ տերևների ու թփերի աղջամուղջային նաշխին, կարծես առաջին անգամ էր տեսնում։

Արահետը ուղիղ գծով գնում էր ոչ թե դեպի գյուղը, այլ շարունակ գալարվելով ծառերի տակով։

Սա դևերին հաղթած ու աղջկան հետ բերած հսկայի կոշիկն է։

Տեսանք վարորդին այն ավտոբուսին, որով եկել էինք։

263. Նախադասություններն ըստ օրինակների փոփոխի՛ր։ Ստացված նախադասությունների մեջ բացահայտող մասն ընդգծի՛ր։ Կետադրությանն ուշադրությո՛ւն դարձրու։

Արքայադստերը՝ ճարաճճի գեղեցկուհուն, մոտեցավ տղան։

Նինվեն՝ երկրի մայրաքաղաքին, զորքը պաշարում է ու սպասում նոր հրամանի։

Նազարից՝ ոչ ու փուչ մարդուց, կինը հարևաններին բողոքում է։

Սաքոն՝ Նազարի հետ կռվողը, այդ հարսանիքում էր։

Իր հայրենիք՝ Իտալիայի, թշվառ վիճակից զորավարի սիրտն արյունոտվում էր։

Կարոյով՝ իր թոռնիկով, ծերունին հաճախ էր հպարտանում։

264

Լեռների ստեվերների վիթխարի ծածկել էին դաշտերն ու հովիտները ։

Ազատության մասին պատկերացումները տարբեր փիլիսոփայական համակարգերում

Ազատություն գաղափարի զարգացման պատմության մեջ ստեղծագործական ազատության մասին պատկերացումը հետզհետե մի կողմ է մղում արգելքներից ազատ լինելու գաղափարը (հարկադրանք, պատճառականություն, ճակատագիր)։ Անտիկ փիլիսոփայության մեջ (Սոկրատես, Պլատոն) խոսքն առաջին հերթին ճակատագրից, այնուհետև՝ քաղաքական բռնապետությունից (Արիստոտել, Էպիկուր) և մարդկային գոյության չարիքից (Էպիկուր, ստոիկներ, նեոպլատոնիզմ) ազատ լինելու մասին է։ Միջնադարում ենթադրվում էր ազատություն մեղքերից ու եկեղեցու անեծքից, ընդ որում, հակասություն էր առաջանում բարոյականության և ամենակարող աստծո կողմից պահանջվող ազատությունների միջև։

Վերածննդի դարաշրջանում և հետագա դարերում ազատություն ասելիս հասկանում էին մարդու անհատականության անարգել, բազմակողմանի ուսումնասիրությունն ու բացահայտումը։

Լուսավորության դարաշրջանում առաջ է գալիս ազատության նոր ընկալում, որը փոխառված էր լիբերալիզմից ու բնական իրավունքի փիլիսոփայությունից (Ալտուզիուս, Հոբս, Գրոտիոս, Պուֆենդորֆ. 1689 թ. Անգլիայում՝ Օրինագիծ իրավունքների մասին) և զսպվում՝ ամենակարող բնական պատճառականության ու օրինաչափության գերակայությունը ընդունող և անընդհատ խորացող գիտական հայացքով։

Գերմանական կրոնի ու փիլիսոփայության մեջ, սկսած Մայստեր Էքհարթից, ներառյալ Լայբնիցը, Կանտը, Գյոթեն, Շիլլերը, ինչպես նաև գերմանական իդեալիզմը՝ Շոպենհաուերից Նիցշե, ազատության հարցը դիտարկվում է որպես մարդու բարոյաստեղծագործական բնույթի և զարգացման համապատասխանության պոստուլատ։

Ըստ մարքսիզմի՝ մարդը մտածում և գործում է ելնելով դրդապատճառներից ու միջավայրից, ընդ որում՝ միջավայրում հիմնական դերը պատկանում է տնտեսական հարաբերություններին ու դասային պայքարին։ Մարդու՝ վերլուծության, ինքնավերլուծության, մոդելավորման, իր գործողությունների արդյունքներն ու հետևանքները պատկերացնելու ունակությունը, ըստ մարքսիստների, մարդուն ազատ չի դարձնում։

Սպինոզան սահմանում է ազատությունը որպես սեր Աստծո հանդեպ և Աստծո սեր՝ մարդու հանդեպ. «Դրանից մենք պարզ հասկանում են ենք, թե որն է մեր փրկությունը կամ երանությունը կամ ազատությունը, այն Աստծո հանդեպ մշտական և հավերժական սիրո կամ մարդու նկատմամբ Աստծո ունեցած սիրո մեջ է»[5]։

Հայդեգերի էքզիստենցիալիզմի համաձայն՝ գոյության հիմնական վիճակը վախն է, վախ չգոյության հնարավորության հանդեպ, վախ, որն ազատում է մարդուն իրականության բոլոր պայմանականություններից, թույլ է տալով նրան հասնել ազատության որոշակի աստիճանի, որը հիմնված չէ որևէ բանի վրա, ընտրել ինքն իր պատասխանատվությունները իր վրա անխուսափելիորեն բարդելու համար, այսինքն՝ ընտրել ինքն իրեն որպես սեփական, արժեք ունեցող գոյություն։

Յասպերսի էքզիստենցիալիզմի համաձայն՝ մարդն ազատ է հաղթահարել աշխարհի լինելիությունը սեփական անձի ընտրության ճանապարհին և հասնել Համապարփակի տրանսցենդենցիային։

Սրբոց թարգմանչացն մերոց Սահակայ և Մեսրովբայ

2. Կարդա Տոն Սբ․ թարգմանիչներ Իսահակի և Մեսրոպի նյութը, գրավոր վերապատմիր բլոգում։

Սահակ Պարթևն ու Մեսրոպ Մաշտոցն առաջինն էին, որ հայացված եկեղեցու համար երգեր են ստեղծել ու երգել։ Նրանց աշակերտները շարունակեցին իրենց աշխատանքները։ Մաշտոցին նկարագրում են այսպես․

<<․․․նա հրեշտակի տեսք ուներ, բեղմնավոր միտք, պայծառ էր խոսքով, գործերով ժուժկալ։>> Արևելյան Հայաստանում շրջագայելու ընթացքում նա այցելեց Բուն Աղվանքը, որը գտնվում է Կուր գետի ձախ ափին։ Այնտեղ նա տեղացի Բենիամինի հետ գարգարացիների լեզվի համար տառեր ստեղծեց։ Սահակ Պարթևը Մաշտոցի հետ միասին դարձել է հայ դպրության ու եկեղեցական մատենագրության հիմնադիր։ Նա Ներսես Մեծ կաթողիկոսի որդին էր և Սբ․ Գրիգոր Լուսավորչի տոհմի վերջին ներկայացուցիչը։

Իրենց շնորհիվ Հայաստանում սկսվեցին բացվել դպրոցներ, որտեղ աշակերտներն արդեն սովորում էին հայ գրերը։ Պարթևն ու Մաշտոցը որոշեցին իրենց աշակերտների հետ թարգմանել Սբ․ Գիրքը, որն այսօր էլ համարվում է <<թարգմանությունների թագուհի>>։ Նրանք դարձան հայ թարգմանչական գրականության հիմնադիրները։ Աշակերտները հունարենից և ասորերենից թարգմանեցին Աստվածաշունչը և Սահակ Պարթևն ու Մեսրոպ Մաշտոցը այն խմբագրեցին։

Հայերեն թարգմանված առաջին նախադասությունն էր․

<<Ճանաչել զիմաստություն և զխրատ, իմանալ զբանս հանճարոյ։>>

Աշակերտների հետ միասին հունարենից թարգմանվեցին նաև հույն և ասորի հեղինակների շատ հայրախոսական, իմաստասիրական, պատմագիտական այլ աշխատանքներ։

257-260

257. Տեքստն իբրև զրույց փոխադրի՛ր։

– Ո՞վ է հայտնագործել պաղպաղակը – նա հարցրեց։

Մյուսը պատասխանեց․

–  Հայտնի է, որ Սիցիլիան նվաճած արաբները տասնմեկերորդ դարում մի հետաքրքիր ուտելիք էին պատրաստում․ թռչունի ձվի պարունակությունը դատարկում էին, դատարկ կճեպի մեջ համեմված ջուր լցնում և մի գիշեր թողնում ձյան մեջ։

Առաջինը պատասխանեց․

– Հին հռոմեացիները նույնպես ունեցել են իրենց սառն աղանդերը․ հանում էին դեղձի միջուկը և փոխարենը՝ մեջը սառույցի կտորներ լցնում։

Երկրորդն ասաց․

– Առաջնությունը, սակայն, հին չինացիներին է պատկանում։ Նրանք հռոմեացիներից դեռ շատ առաջ, որպես սառն անուշեղեն, գործածել են ձյունը՝ լիմոնի, նարնջի կտորների ու նռան հատիկների հետ խառնած։ Եվ ճիշտ են արել․ դա շատ համով է։

258. Յուրաքանչյուր բարդ նախադասություն պարզեցրո՛ւ՝ նրա մեջ եղած նախադասություններից մեկը հանելով (ուշադիր եղիր, որ տեքստը պահպանվի)։

Քենիայի, Կամերունի, Կոնգոյի որոշ մարզերում մինչև օրս էլ պատմում են հաստ մաշկով, օձի գլխով ու ընձուղտի վզից երկար վզով կենդանիների մասին։ Ոչ ոք չի հանդգնում մտնել այդ հրեշների թագավորությունը։ Սակայն երբեմն նրանք իրենք են հայտնվում մարդկանց բնակավայրերում։

260. Փոխադրի՛ր՝ ուրիշի ուղղակի խոսքերն անուղղակի դարձնելով։

Մի անգամ, քննություններից առաջ, Էյնշտեյնին հարցրին, եթե դժվար են լինելու քննության հարցերը։ Էյնշտեյնը պատասխանեց, որ բոլորովին, տալու է ճիշտ նուն հարցերը, ինչ անցյալ տարի։ Սակայն նրան ասացին, որ եթե այդպես անեն, միևնուն պատասխանները կլսեն։ Էյնշտեյնը ժպտալով պատասխանեց, որ նա սխալվում է։ Նա շարունակեց, ասելով, որ անցել է ուղիղ մեկ տարի, և միևնույն հարցերի ճիշտ պատասխանները արդեն պիտի նույնը չլինեն, քանի որ այդ մկե տարում գիտությունը հսկայական քայլերով առաջ է գնացել։

Հայոց լեզու 251-255

251-

Թագավորը գնում էր բանտ որպեսզի բանտարկյալներից մեկին ազատի և իր անունը անմահացնի։

Բանտարկյալները թագավորին ընդունեցին լավ բայց ստեցին թագավորին։

Թագավորը անխելք մարդ չեր նա հասկանում էր ով է անմեղ իսկ ով մեղավոր նա հասկացավ,որ բոլորը ուզում էին իրենց կաշին փրկել։

Երիտասարդը բոլոր բանտարկյալներից տարբերվեց նրանով, որ նա անլեղծ էր և նա ասաց որ նա արժանի էր մահապատժի։

Թագավորը վճիռ կայացրեց և ասաց որ երիտասարդին բաց արձակեն ։

252-Ամեն ինչ կկարգավորվի՜ ես ուրախ կլինեմ։

Դու կարդարացնես մեր հույսերը ՜ դու քաջ ես ու անձնվեր։

Դա հասարակածից երկուսուկես անգամ երկար է՜մարդու արյունատար մազանոթների ընդհանուր երկարությունը հարյուր հազար կիլոմետր է հասնում։

253Ես մանկուց ուզում էի դառնալ ֆիզիկոս որպեսզի ապացուցեի մի սահմանում ես բոլորին բացատրում էի,որ այդ ֆիզիկայի օրենքը ոչվոք չեն հայտնաբերել ու դա միայն իմ մտքով էր անցել ։Ես դպրոում դասատուիս պատմում էի իմ գտած օրենքի մասին բայց նա նույնիսկ չեր ել պատկերացնում ։Անցավ քսան հինգ տարի ես դարձա հանրաճանաչ ֆիզիկող և մի բան հասկացա երկար խոսելու կարիք,չկա եթե ասածդ կարող ապացուցել գործով։

254. Յուրաքանչյուր նախադասության իմաստն արտահայտի՛ր քանի ձևով կարող ես։

ա) Անիվը հայտնագործելու ժամանակվանից ի վեր անհույս գործ կլիներ թեկուզ մոտավորապես հաշվել, թե մարդկությունն ինչքան ճանապարհներ է կառուցել։

բ) Եթե հեծանիվ ունենայի, թվում էր, թե ամեն ինչ այլ կլիներ։

Թվում էր ամեն ինչ այլ կլիներ, եթե հեծանիվ ունենայի։

գ) Հեծանիվիս վրա մի քիչ բզբզալն անօգուտ էր, չքշվեց։

դ) Երբ Ոդիսևսը տուն վերադարձավ, տրոյական պատերազմից քսան տարի էր անցել արդեն։

ե) Ամերիկյան փոստային գործակալության համար պահանջվեց յոթանասուն տարի, որպեսզի ջեկ Լոնդոնին ընդունի որպես ականվոր գրող և նրա պատվին նամականիշ թողարկի։

Որպեսզի Ջեկ Լոնդոնին ամերիկյան փոստային գործակալությունն ընդուներ որպես ականվոր գրող և նրա պատվին թողարկի, պահանջվեց յոթանասուն տարի։

զ) Մեր հարևանի աղջկա՝ Սառայի հետ էի անցկացրել մանկական ամենաքաղցր րոպեները։

է) Ցամաքի կյանքին դժվար է համակերպվում ծովի հետ մտերիմ մարդը։

Դժվար է համակերպվում ծովի հետ մտերիմ մարդը ցամաքի կյանքին։

255. Փոխադրի՛ր այնպես, որ երևա

ա) Էռնեստ Էգլուզերի պատմածներին հավատում ես,         

Լոխ Նեսս լիճը հաճախ են այցելում զբոսաշրջիկները։ Ամեն օր Էռնեստ Էգլուզերն այնտեղ աղբ էր հավաքում։ Մի անգամ էլ նա ջրի մեջ տեսավ մի նարնջագույն ծանր առարկա։ Այն գնդակի էր հիշեցնում։ Էգլուզերն այն գցեց աղբամանի մեջ։ Երեկոյան աղբահավաքը լճափ եկավ։ Աղբամանի մեջ միայն նարնջագույն կճեպն էր։ Աղբամանից դեպի ջուրը ոտնահետքեր կային։ Նա ավազի վրա նաև տեսել էր եռամատ թաթի և պոչի հետքեր։ Բայց մինչև հասան կառավարությանն ներկայացուցիչները, ամանն արդեն դատարկել էին։ Ձվի նույնիսկ մի փոքր կտորն էլ հերիք կլիներ որպես ապացույց։ Ցավոք, ոչ մի բան չէր մնացել։

բ) այս պատմությանը չես հավատում, Լոխ Նեսսի <<վիշապի>> մասին ուրիշ կարծիք ունես։

Լոխ Նեսս լիճը հաճախ են այցելում զբոսաշրջիկները։ Ամեն օր Էռնեստ Էգլուզերն այնտեղ աղբ էր հավաքում։ Մի անգամ էլ, իր ասելով, ջրի մեջ մի նարնջագույն ծանր առարկա կար։ Ասեց, որ այն գնդակի էր հիշեցնում։ Էգլուզերն այն գցեց աղբամանի մեջ։ Երեկոյան աղբահավաքը լճափ եկավ։ Աղբամանի մեջ միայն նարնջագույն կճեպն էր։ Ըստ իր ասածի, աղբամանից դեպի ջուրը ոտնահետքեր կային։ Նրան թվացել էր, որ ավազի վրա նաև տեսել էր եռամատ թաթի և պոչի հետքեր։ Բայց մինչև հասան կառավարությանն ներկայացուցիչները, ամանն արդեն դատարկել էին։ Ձվի նույնիսկ մի փոքր կտորն էլ հերիք կլիներ թանկարժեք, բայց ոչ մի ապացույց չկար։